Barış C. Yıldırım
Aklın İtirafları
Kız sanıyordum ben yedi yaşındaki oğlunu en yakın arkadaşımın
meğer erkekmiş ben yanılmışım yedi yıl boyunca
anlamamışım isminden cisminden
sanki soymadan koymuşum soğanı
köz patlıcanların arasına
her şeyi birbirine karıştırıyorum
her engebeye takılıyor gözlerim
tanrım bu nasıl kafa sürekli hata veriyor
hiçbir şey duymuyor kendisi hariç
başında kendi etinden diktiği şapka
labirent desem değil dehliz desem başka
yanıp sönüyor durmadan etrafında bir kara deniz
Ot içip şizofren olabiliyorum ben bir anlığına
daha da gömülüyor içine
bulutlara çıkacak sandığım akıl
kaygı, korku ve kurgu Avrupa’nın bir şehrinde
nehre atlamak geliyor içimden üstümde kıyafetlerim
duyuyorum on dördüncü katından
düşmenin sesini bir rezidansın
yırtık paltolarla geçiyorum köprüden karşıya
beni öldürecekler diye kalbimi bırakıp kızıma
şüphe ediyorum elleri pervazda bir otomobil
Uruguay peşimde, çok uzak değil
sıçrayıveriyor birden saçkıran gibi aklım
İstanbul’un tüllerini kemiriyor ve evini ailemin
yüksek geliyordu doğal gaz faturası son konuştuğumuzda
hakeza su hakeza elektrik ve babam maç izliyor bir de
geçinebiliyorlar mı acaba ne zamandır uğramadım yanlarına
istifa ettiler mi butlan partisinden
kendime geliyorum sürünerek
dünyada olmak kendi kendine konuşmak demek
buhar olması birinci tekil şahsın
öyle ki çığlık atılır başkalarına – derin nefesler alıyorum
hey, tamam, aklım yeniden yerinde ölüm şimdi çok uzak
ben de hayatla parlatırım aklımın çizmelerini
çamur olmasın diye çimen, üzerinde tepindiği
ne çok şey geçiyor aklımdan aynı anda garip
başlıyor işte memeleri bir kadının incecik bilekleri
ayak parmakları kısa ve düzgün
ve bacakları kalın ve başı dönmeli hem coşkulu hem üzgün
ilgilenmiyor bilinçdışım arzu uyandırmayan kadınlarla
bir testere gibi ikiye ayırıyor kadınları kategori
ya arzuluyor onları ya da fark etmiyor bile yanlarından geçip
hayvanları sevmiyorum hayhuyun gürültüsünü
sessizlik bir iç gibi açılıyor kulaklarımda
kulaklarımla sirayet ediyorum fısıltıya
altında nefretten bir mezar
müstakil bir şiir çıkar belki buradan, çıkmasa da ne çıkar
duvar yazıları spreyle boyanmış tren garları
boşa saçılan spermler dağınık yataklarda
haksızlıkla kana bulanmış kent meydanları
çaresi olmayan yoksullar ergenler kıçlarının
altına kadar indiriyor eşofmanlarını Londra’da
terlikler ve beyaz çoraplar yeniden moda
rahat etmek istiyor orta sınıf ve prekarya
ayaklarında uzun çizmeler
ve kısa şortlar genç kızların götlerinde
nasıl oluyor da aynı anda başka mekanlarda
ortaya çıkıveriyor bir şey, bir amblem haritada
uzun bir çizgidir doğru yaşamak yanlış bir hayatta
bana da çip takarlar mı kambur duruyorum diye varlığın tahtasında
acı çekmek nedir ki ben tillahını biliyorum uzuvların
zevk almak da eskidi acıyla beraber berrak suların fışkırdığı kuyuda
ah! neler yapmadık ki bir aklı susturmak için
üzerimize çekip battaniyeleri elektrikli ısıtıcılar
yoğurt mayaları salepler intiharla korkutmak için
uçurumun kıyısında kolilerle kitap okuyup
ona bir nesne verdik sonunda ne acayip şey şu insan ruhu
ve akılla ilgili bir önerme daha, fazla didaktik kaçmazsa
akıl ben’in hizmetçisiydi derken tersine döndü dünya
ve o günden beri ben’dir aklın hizmetçisi
şimdi bir kez daha çevireceğiz dünyayı bir kum saati gibi
ve vakti geldiğinde ortaya çıkacak ki akıl da duyguların esiri
şuradan da anlaşılır: en yoğun duygulardır aklın eritemediği
akıl çözümler ve siler bir nesne bulamazsa kendini
giderek bir ünlem işareti doldurur bir cümlenin yerini
tanrım ben niye böyle kalabalık ve
her şey giderek küçülüyor anladıkça
ne işim var benim bu tuhafiye dükkanının camında
görünmek isteyenlere aloha! Ben saklıyorum içimi
akşamları sinek avladığım mağaranın boşluğunda
koridorlar bahçeler delirmenin dar gömlekleri
ruhumuz paramparça bile değil artık yamalı bir bohça
Pakistan’da deniz varmış Muaviye şaşırdım
coğrafyaya tuz basıyor Britanya’da oryantalist
yemini verdim aklımın n’olur beni artık rahat bıraksın
yemin verdim saçkırana, dilediği gibi açılıp saçılsın
duygu güzel şey akıl değirmen değilse
bir bağırsak gibi öğütmüyorsa her şeyi
öğütüp de posasını bedeninden atarak
kötü kokular salarak içeriden dışarıya
bilinçaltı diyor bir düşünür, fabrikadır
akıl ve delilik saç gibi örer birbirini
delilik akvaryumdur akıl ise seyirci
konuşmak aklın osurması
peki ne oldu bana verdiğim sır
hani bir ağacın köklerinde yatan
patlamamış bir dinamit gibi
kendimden bile gizlediğim
yedi yaşında bir çocuğa benzeyen
babasını toprağa vermiş
ıslak mavi gözleriyle
içtiğimiz su gibi geçişken
üzerimde dolaşırken bir erkeğin elleri
kımıltı yok kalbimde ve makatımda
yüzümü çeviriyorum ne zaman bir kanser duysam
ellerimsiz yaşayamam ölürüm ayaklarım olmasa
ferforjelerle çevirdim balkonumu
görünmesin diye ruhumun boş yanı
makarnalar haşladım aç kaldığım gecelere
erkekliğim uyanık demek felçli kalbimin sol tarafı
aylardan ekim kaloriferler daha yanmadı
çok sigara içtim çok kahve ayaklarım üşüdü
bu şiir bitse de iblise şarabımı okutsam
gerçeğin altını çizip getirsem üstüne
hepimiz insanız bir giz yok cebimizde