ayşe görkem kozanoğlu
mantra
Bütün yazı bir barrel jean’le geçirdim
ojelerimi silmeye üşendim, üç dört askılı bluz döndürdüm
güneş kremsiz çıkmadım, yoga yaptım
ikinci savaşçı, aşağı bakan köpek, şavasana, namaste
zihnin parmaklıklarından dışarı baktım durdum,
düşüncelerim bulutlardı elbet
hava serindi hava nemliydi hava infilakiydi
havaya belgesel gibi yaklaşmak istemezdim
işaret etmek varken anlatımcı bir üslup benimsemek istemezdim
itirafçı şiirle bayatlamak istemezdim
bilmiyorum üşendim, yenilgime teslim oldum
şikâyeti sevdiğime karar verdim
aslında sadece geceleri gelip yazabiliyordum
akıp giden günden sonra
kendime ne kadar kalıyordum ki edebiyata verecektim
nedenler nedenler
önemsiz artık bunlar
köpek ve ben aşağı bakıp gerinirken
önem kalmıyordu o seviyede
Esne
nefesini araştır
Her gün yerleri süpürdüm, pazara gittim,
meyvelerin beni mutlu ettiğini anladım, bir kere ağladım
çocukken izlediğim yaz filmleri dolandı aklımda
My Father the Hero, My Girl ve bu zincir
Aftersun’a bağlanıp durdu, namaste
bütün yaz böyle geçmiş yazları çağırırken ben
ailem ve çocukluk arkadaşlarımla takıldım
ailem ve çocukluk arkadaşlarımın güncel psikobiyografilerini çıkardım
ailemle durmadan didişiyorduk
(Niye yaşlanıyorsunuz?)
çocukluk arkadaşlarımla yarışmıyorduk artık
(büyüyüşüne şahit olmuştuk birbirimizin
birbirimize son kez bakacaktık günün birinde)
olgunluk görünümlü hezimetler
fısır fısır konuşan sessizlikler içinde
karşılıklı kahvelerini içiyordu
hepimizin en iyi versiyonu
Yüksel
kollarınla birlikte
Ortaokul mu daha kötüydü lise mi, ortaokul
sanki bütün ortaöğretim hayatım koca bir yağmurlu gün,
çoraplarım ıslak, parmaklıklardan bakıyorum
ve düşüncelerimi göğün kendisi sanmanın tarihini yazıyorum
ailece gittiğimiz tatiller, kaldığım yazlıklar,
plaj voleybolunu sevmediğim, güneşlenmeyi,
açık büfeleri, su şakalarını
Bodrum Side Aspendos Turunç Kaş Kalkan
sarışın iki kardeş her yerde turist sanılıyor
ve “biz turist değiliz biz türküz” diyoruz
henüz beynelmilel bakamıyorum kâinata
ve bütün sözcükleri de bilmiyorum ama çok hevesliyim
sonra şamatacı bir kızın
“spastik” diye bağırdığını duyup
kendisini havuza iten oğlana
babama soruyorum bu aşırı yabancı kelimeyi
babamın açıklamasıyla
birden parmak uçlarımın çok buruştuğunu hissediyorum
Şimdi kendini tamamen bırak
yerden yavaşça köklendiğini düşün
Annem ve babamın hayalleri henüz kırılmamış gamsız gençliğindeyiz
terlemiş buzlu bardaklar, duşunu almış çocuklar,
kim daha çok patates kızartması yiyecek savaşları,
ilk platonik bakışlar
o günden bugüne ne değişti
hiç mi?
şimdi dünyayı yorumlayacak rafine düşünsel araçlarım var
artık daha ince yöntemlerle kandırıyor olmalıyım kendimi
aklımda yas filmleri
ve şikâyetin neyin üzerini örttüğü
keşke gerçek bir şey söyleyebilseydim
sarsılmazlığı kuşanmadan
dünyaya öylece bakıp
sesimin titremesini kabullenerek
ama şimdi sunucular sonbaharlıklarını giymeye başlıyor tv’de
marketlere cetveller kalemler gelmiş
meclis tatili bitmek üzere
vitrinlerde okul üniformaları
Derken
yoga whatsapp grubuna bir mantra düşüyor:
“Ra Ma Da Sa Sa Say So Hung”
kızlarla tekrar edeceğiz:
Güneş, ay, yeryüzü, sonsuzluk,
sonsuzluktan payıma düşen ne varsa
ben o’yum