ayşe görkem kozanoğlu

mantra

Bütün yazı bir barrel jean’le geçirdim

ojelerimi silmeye üşendim, üç dört askılı bluz döndürdüm

güneş kremsiz çıkmadım, yoga yaptım

ikinci savaşçı, aşağı bakan köpek, şavasana, namaste

zihnin parmaklıklarından dışarı baktım durdum, 

düşüncelerim bulutlardı elbet

hava serindi hava nemliydi hava infilakiydi

havaya belgesel gibi yaklaşmak istemezdim

işaret etmek varken anlatımcı bir üslup benimsemek istemezdim

itirafçı şiirle bayatlamak istemezdim

bilmiyorum üşendim, yenilgime teslim oldum

şikâyeti sevdiğime karar verdim 

aslında sadece geceleri gelip yazabiliyordum 

akıp giden günden sonra

kendime ne kadar kalıyordum ki edebiyata verecektim

nedenler nedenler

önemsiz artık bunlar

köpek ve ben aşağı bakıp gerinirken

önem kalmıyordu o seviyede

 

Esne 

nefesini araştır

 

Her gün yerleri süpürdüm, pazara gittim, 

meyvelerin beni mutlu ettiğini anladım, bir kere ağladım

çocukken izlediğim yaz filmleri dolandı aklımda 

My Father the Hero, My Girl ve bu zincir 

Aftersun’a bağlanıp durdu, namaste

bütün yaz böyle geçmiş yazları çağırırken ben

ailem ve çocukluk arkadaşlarımla takıldım

ailem ve çocukluk arkadaşlarımın güncel psikobiyografilerini çıkardım

ailemle durmadan didişiyorduk

(Niye yaşlanıyorsunuz?)

çocukluk arkadaşlarımla yarışmıyorduk artık

(büyüyüşüne şahit olmuştuk birbirimizin

birbirimize son kez bakacaktık günün birinde) 

olgunluk görünümlü hezimetler

fısır fısır konuşan sessizlikler içinde

karşılıklı kahvelerini içiyordu

hepimizin en iyi versiyonu

 

Yüksel 

kollarınla birlikte

 

Ortaokul mu daha kötüydü lise mi, ortaokul

sanki bütün ortaöğretim hayatım koca bir yağmurlu gün, 

çoraplarım ıslak, parmaklıklardan bakıyorum 

ve düşüncelerimi göğün kendisi sanmanın tarihini yazıyorum

ailece gittiğimiz tatiller, kaldığım yazlıklar,

plaj voleybolunu sevmediğim, güneşlenmeyi, 

açık büfeleri, su şakalarını

Bodrum Side Aspendos Turunç Kaş Kalkan

sarışın iki kardeş her yerde turist sanılıyor

ve “biz turist değiliz biz türküz” diyoruz

henüz beynelmilel bakamıyorum kâinata

ve bütün sözcükleri de bilmiyorum ama çok hevesliyim

sonra şamatacı bir kızın

“spastik” diye bağırdığını duyup

kendisini havuza iten oğlana

babama soruyorum bu aşırı yabancı kelimeyi

babamın açıklamasıyla 

birden parmak uçlarımın çok buruştuğunu hissediyorum

 

Şimdi kendini tamamen bırak

yerden yavaşça köklendiğini düşün

 

Annem ve babamın hayalleri henüz kırılmamış gamsız gençliğindeyiz

terlemiş buzlu bardaklar, duşunu almış çocuklar, 

kim daha çok patates kızartması yiyecek savaşları, 

ilk platonik bakışlar

o günden bugüne ne değişti

hiç mi? 

şimdi dünyayı yorumlayacak rafine düşünsel araçlarım var

artık daha ince yöntemlerle kandırıyor olmalıyım kendimi

aklımda yas filmleri 

ve şikâyetin neyin üzerini örttüğü

keşke gerçek bir şey söyleyebilseydim

sarsılmazlığı kuşanmadan

dünyaya öylece bakıp

sesimin titremesini kabullenerek

ama şimdi sunucular sonbaharlıklarını giymeye başlıyor tv’de

marketlere cetveller kalemler gelmiş

meclis tatili bitmek üzere

vitrinlerde okul üniformaları

 

Derken 

yoga whatsapp grubuna bir mantra düşüyor:

“Ra Ma Da Sa Sa Say So Hung”

kızlarla tekrar edeceğiz:

 

Güneş, ay, yeryüzü, sonsuzluk,

sonsuzluktan payıma düşen ne varsa 

ben o’yum