Barış C. Yıldırım
The Man Of Failure
Tek tabanca adamım – the man of failure-
eğik otururum sandalyemde ahşabım koyu
darağacından düştüm düşeli kırıktır boynum
neyi denedimse altında kaldım o günden beri
üstüme devrildi tapındığım heykeller
boynumun hala geçmiştedir iri yeşil gözleri
yüzüme bakanlar yanıldı ben kaldım
kurbağa çamurları biriktirdim avurtlarımda
aort damarlarımda yırtık şüphesi
hızlı aktı kanım hızlı ve yoğun
yüzüme gözüme bulaştı yaşamak sanrısı
kimim kimsem yok
grip olduğumda çorba yapacak
akşamları pizza yerim
kuş üzümü kahvaltıda
yazgımda yalnız ölmek var
ne bir dava ne de teşneyim aşka
kimsecikler yok ardımdan gelen
ve peşinde değilim kimsenin
yalnız başıma dolaşır
kafamı yastığa koyduğum gibi
dalarım uykuya
rüyalarımda çıplak kadınlar
uyanıkken kıvrımlı uzuvları onların
tuhaf bir adamım vesselam
içini taşıyan aklında
aklımda bir boşluk
kendimi bana bezeyen
içimde bir hoşluk
hayallerim gizlidir herkesten
ne bir halkım var ne de fraksiyon
hakikati söyler ve dönerim inime
günde beş vakit iğrenirim kendimden
suskunluk gelir elimden gümüş işlemeli
aidiyetsiz bir zurna kulakları ağrıyan
kimsesizlerden yana bir kalbi taşır genlerim
ben uzak durmaya çalıştıkça
galebe çalar içimde çivileri
Filistin, İrlanda ve Cezayir’in
kendimden sıkılır her gün biraz daha yaklaşırım intihara
bir avuç hap yutmaya bakar gözlerim kupkuru tavanda
kasıklarımı tuta tuta gülerim Don Kişot’a
benim adamım Sancho Panza
en derinde duyduğum şeyi kendim sanarım
bu büyük bir yanılgıdır
insan çünkü dır bir savaş alanı
bütün duygular hüküm sürer bende
altını üstüne getiririm ruhumun
ta ki işlemez oluncaya dek gürültüsüz makine
çok uzaklara taşırım içimi
yetişemez bana aristokrat erdemler de
tek tabanca adamım – the man of failure
bacasında yazılı – a crime of nature
yoksa suçlusu ben miyim kendimin
gerçekten hakkım yok mu yaşamaya
ben: içindeki kapana yakalanmış savaşçı
durmadan kaşıklarım içimdeki akışı