zeynep karaca
bir merdiven basamağında ütopya
Başaran Aksu’ya
nefesini duyuyorum
kapıyı açtığımda bir alt katta duraksamış
nefesleniyor, sucu
içimizden biri, aramızda, sokakta
bir türevi fabrikada başkası kurye
duymamak, görmemek imkanız
dünya bu nefesin üzerine kurulu
maddenin yorumu ve güncel dağınıklığımız
birileri de duyuyor ve görüyor
birileri de elini veriyor
bu nefes aramızda dolanıyor
anlamamak, insan kalarak anlamamak
nedeyse imkansız
kayıtsız kalabilirsiniz
gözünüzü yumabilirsiniz
ama o hırıltı burada, aramızda
dolandı tarih boyunca
dolandı insan onuru boyunca
ve şimdi sıcaktan çatlayacak bir karpuz gibi
ve şimdi, bütün çeliklere su verilmişte
aramıza balta olarak girecek kadar
öfkeli,
yalnız,
ama kimsesiz değil
birileri var, bu yorgunluğa iyi gelen
birileri var, aynı merdiveni çıkan
birileri var, iki damacana arasında ayrım yapmayan
nefesini duyuyorum, duyuyoruz
hırıltıyı,
umuyoruz, bir gün bir meydan duyacak
rüya görüyoruz, bir gün hırıltı duracak
dolanıyor, yürüyor ve görüntü
aramızda,
nefesini duyuyorum