yalan söylüyoruz ve bize yalan söyleniyor. mesaj budur
çünkü ay ışığı romantik gelmiyor üşüyenlere
bana gece. yemin ettiğimi yaşatıyor
her şeyin temelinin karşısında
şimdiyi arayanın yankısı hâlâ
içten çürüyen ağaçların yaşları imkansızdır

sıradan sanki içim hınca hınç
sanki. içim. sıradan. günü. büyür. büyürr
ben sevmeyi bilene kadar konuşmayı ve bakabilmeyi,
milenyum çağının peygamberleri hürdür

yüzümde bedel. savaşta bildim
öyleyse kendi kendime yani kimse değil
öyleysem ben. okuduğun gibi
açabiliriz. yasakları son nefes
emin değilim tanrı sözünün sonuna denk geldik
yani ben. bir düşüneyim. başka. ne yapabilirim

çok kalamam burada. ısrarla
burada başka bir adam olamam
ben aşkı aşk. yok olmayı iltifat
ayakta çömelmeyi sanat olarak. kabul edemem
sen yoksan, yok yağmurun değdiği yer de
ve bizi inatla seven kadınları bulamam

mezarımda çiçek yerine onur açacak. hüsnü tabir
şairlerin geçmişe çok bakması. bakakalması
lanet bir şer olarak söylenir
daha da kötüsünü söylüyorum o an:
gözleri kutsal saymak ve sevmek yahudileri
ey inananlar siz susunca taşlar mı konuşacak?

benim evimde kapılar ve pencereler
renklerini kendi seçer
cesur çocuklarıma rus kılıçları. türk atları. moğol çadırları.
afrika kaplanları. alman barbarları. çin duvarları.
dağ tenhaları… gibi hediyeler

yani yaz o kadar sarhoş ve bitmişken
viking mavisi umut, tuzaklaşır ki kalbime hançerlenir
ölüm deneyimli bir simülatördür
kutsal nihayet hazır
kendini karanlığa açmaya. yükseklere göç
başlasın. nesnelerini terkeden kelimelerle
destanlar yazılsın. ormanın kuru bağırışı doldursun masalları.
çocuksu gökyüzünde arkeoloji. son netlik dört nala.
geri vermek istiyorum sana gerçek yaşını

hayal kurmuyorum artık iyiye ya da kötüye
bir kök arıyorum bizim için şifalı