ömer burçin özkişi
ceplerimi karıştırdım yoktun
Su katılmamış rakının masumiyetine kanmadığım yaştayım
Otobüs camlarına tuz döküp geceyi yolculamaya paydos
Kırdım içimdeki aynaları desem fazla şairane ve pas
Geçtim aynalarda gördüğüme kurulmayı dersem şimdi tamam
Ceplerini telaşla karıştırıp yokluğunu hissettiği an
Usulca duyumsuyor hiçlik vardır, niyesi; varlık içinde yokluktur insan
Gibi iddiası kendine kapanan bilinç kırıkları geriye kalan
Ve emin değilim eskisi kadar
Yaş aldıkça insan dediğin esriyor eksiyor dilim demeye varmasa da
Eskiyor.
İnsan kaç biçime dolmuyor ki? Doldu.
Boşalacak kanalları apseli ve irin
Rakıyı düşledi, anasonun üzümü hapsedişini
Kemikleri sızlamasın diye yarına gidenlerin
Utandı geri çekti üzerine saldığı iğneleri
Çözülmekten korktu, çözünmekten
Kasıldı uykudan uyanırken bacağa saplanan kramp gibi
Durdu.
Varacağım yerlere vardığımda toprağı öpmedim hiç
Sürülmedim mesela bildiğim topraklardan tek sıra halinde sınır topraklarına
Bilmediği şeyleri yazmaya çekinmek etiğin başladığı yer miydi yoksa
Kurgunun ayağına dolanan bir taş?
Ve Said’in elindeki kadar değeri yoktur sadece bunu bilirim
Varlığa yönelmeyip metne gömülen taş.