Çöl Meyveleri
Barış C. Yıldırım
I
Londra’da yavaş ve hüzünsüz bir sonbahar sabahı
dingin adımlarla sarıyor insanın içini serin bir öğle güneşi
yağmur çiseliyor mata çalmış parkların rengi yeşil
oturmuş camdan seyrediyorum sarı ıslak sokakları
faturalarımı ödemişim alışverişimi yapmış
bir kahvaltı ısmarlamışım kendime
ıspanaklı gözleme yanında zeytin ve çay
kahveler içiyorum neşeli zencefil, tarçın
şarkılar dinliyorum keyfim yerinde
alışmışım kalbimin üzerindeki ağrıya
kızım iyi bir okula yerleşmiş
işçiler şarkı söylüyor çalışırken
ve burnumda kesif bir Yugoslavya kokusu
yataklarımızdan bir sabah uyanabiliriz diyor Bosna’ya
içimde gürül gürül bir radyo
fındık tarlalarında linç
hep burada olan ve şimdi yine de aniden
herkesin haklı olduğu ve duygusundan emin
döndürüyor beni mutluluk dolu içimden
içime kara bir bahar gibi yaşayan her mevsimi
korkuyorum Leviathan’ın tuzaklarından
umarım ölmeyecek dağlarda ülkemin gençleri
ama korkuyorum daha büyük acılardan
küçük yoksulluğumdan memnunum
ama içimi dürten bir şey var
kirli ve yatışmayan
korkum karanlık patikalara sürüklüyor beni
bir gün azıp bir gün yatışan paranoya
bir sarkaç gibi gidip geliyorum kendimle benin arasında
bölük pörçük şiirlerim birden ağır çekiyor kantarda belki biraz da bundan
II
Çiçek adlarını bilmiyorum evcil hayvanım yok
içimde beslediğim yabandan başka
ama sayabilirim ölmenin bütün biçimlerini yavan
şiirlerimi bilgisayarda yazıyorum daktilom yok ne de defterim
gülüveriyorum nerede bir çocuk görsem elimde değil
kunduzların delik deşik ettiği bir bahçede
fakat ölüm bir diken gibi batıyor etime
zevk duyuyor ruhum ne zaman bıraksam kendimi hayvanıma
zevk duyuyor ruhum ne zaman geçirsem idrakin yağlı urganını
o hayvanın boynuna
hem öldürebiliyorum duygularımı – bu işe yarıyor tiksinti
hem de ayak uydurabiliyorum onlara – bu işe yarıyor masumiyet
ve sürekli kendiyle sevişen bir erkek tay gibi suçlu
kemik eriten asidiyle bir akıl ve merhametle dolu bir kalp
ikisinin arasında gidip gelen bir şey
dönüşür dururken kanımda parçalanış
adımlıyorum hastane koridorlarını
kanımda rutubet bir güvercin sırrı kulaklarımda
olmayı reddederek oluyorum ben
işte budur ruhumda taşıdığım fiyaka
biraz kaktüs biraz çölde vaha
insan selidir duygusunun ve duygular denizinde sıska bir filika
ve hastası aklın – kılı kırk yarmaktan hoşlanan
ben istediğimde duyguya kaptırırım kendimi
istediğimde aklın içinde bir akış durmadan dağlanan
zor bir şiiri yazmak için vazgeçmek güzel, ahenkli bir şiirden
her şeyi yerli yerinde
bir şiir kendini asmaktır geniş kadrajlı bir istasyon evinde
ölüm kiraya verdiğimiz bir lojman
yeniden başlayan otopsi, intihar her çan çalışında
elbet gelecektir vakti ceketi alıp gitmenin
kendine bakıp da ardını gören j, işte o gerek ben’e
burnumda bir Yugoslavya kokusu
içgüdülerim tanıyor kanı geçmişinden
Nâzım neden bahsetmedi Ermenilerden?
yersiz bir soru olabilir çünkü hortlar
hakkınca gömülmeyen şeyler yeniden
diyordu biri, kim şimdi unuttum
bir yanım mutlu mesut bir aslan
öbür yanım delişken bir kurt
daima kendine saldıran
içimde savaş dipdiri
belki de daha kanlı cenk meydanlarından