ben derimi soydum dedi
aklımdan geçenlerin sofrasına sundum
çok ses çıkarıyordu dünyanın devinimi
yokuş yukarı her gün taşıma cefa
bayır aşağı zihnime veda
nisyanlı bir mamuldüm zamanın birinde
miladımı sesimin çatalına kurdum.

kendimi testosteron kokusuna kustum dedi
kasıklarımda binyılların çatallı dili
ensemde kemikli eller
karbonun çürüyen kimyasına çözülürken
sustu dünyanın dili
şişti dünyanın dini
yapışkan
akışkan
terli.

çocuğu ellerimle boğdum dedi
çöktüğüm bir ağacın gölgesine
ellerimi gömdüm.
ateşler yaktım geceler boyu
dedim vardım
varım
var olacağım
bir toplamın kare köküydüm.
nefesime vakum oldu tarih
ateşime yakıt
rüzgara yasaklı küllerimle
bir şişenin dibinde
toprağa gömüldüm.

dedi elbet bir köstebek çıkar
elbet havalanır toprak
cam bu çatlar elbet
kül bu, gün gelir
kavuşur rüzgarına
bir yağmur alır ateşin kibrini
toprağın cezasını keser nehir
su taşar bir gün elbet
yaşar belki çocuk.

bir sese bakar dedi
bir ses kımıldatır toprağı
yüzeye çağrılan ruhlar
sesini bastırır
devinen tarihin
rahmime barikat
rahman’a şirk
ve şimdilik
sustu.