esra kuş
ölesi var da hevesi yok
ifadesindeki kıştan bozma pembe,ne tozuma hasret ne de uzamış tırnaklarıma
bu bana,benim için uzatılmış toz pembe
kalktım geldim uzak yoldan,
kalkıp geldiğimi belli ede ede geldim,
eteğimdeki kuyruk babamın ilk öfkesini dahi uçurur
babamın ilk öfkesi: 1997
o öfkeyle geldim
bu tören ve anmalar,bu hediyelik biblo kadınlar,arasında olduğum bu curcuna hizmeti
varlığımı kent soyluyor
öfkem dinç, yaşım genç, boşluklarımı doldura doldura geldim,
şarkımı söylüyor
biraz uzak yamacıma
sanırım yanağımda açan güle göre gülecek
tek gözüyle beni tartışlarını ben unutmadım,
şimdi bakıyor çarpık, çaktırmasız
geceleri ben gündüzleri o ağır basar tablosunun sarısında
sırtını sıvazlayan benim,
ovasına bakan o,
-yine de örtük anlamlarımın tüm örtüğü-
-o olsa kalkıp gelmezdi,ben oldum kalktım geldim-
ona uzatacağım dalı esen rüzgâra uzatsaydım ılık bir iklimin
vazgeçilmez ana teması olurdum,
-hep bir şeyin vazgeçilmezi olmayı dilemişimdir-
-en önce benden vazgeçilmiştir-
kalkıp yanıma yanıma gelecek cesarette değil bıyıkları,
cesaretini bir hafta önceden dondurması gerekir,
dinlendirmesi bir ardiyede
cesareti doğsaydı mor zambağının önünden geçerdim rüzgârımla
yakasındadır zambağı: 2017
yaşayan ne varsa ona dokunamıyor,
acısız uğur böceğine bile,
hiç uç uç böceğim” dememiş,devamlı kalkıp gitmek istiyor
-yanımızda kim varsa hemen kalkıp gitmek istiyor-
kollarımla,tüm gücümle yakasını düzelttiğim ne varsa,
çoktan unutmuş olduğunu anımsıyorum,
kökleşecek yüz isterdim,
o yüzün şımarık patlak şekerleri ve leblebi tozları olmayı hele
şekerim eriyince,böcek uğrunca uçunca,
zambak moru daha tonlayınca gelecektir,
o gelecektir,
etek ucum çoktan dönüp gidecektir,
o rüzgârı suçlayacaktır bunun için,
ben bıyıklarını ve gömlek yakasını
şimdi uzak ve açık ara farktır,bilirim ki
ikimizin de ölesi vardır
hevesi yoktur