levent karataş

pogrom

ailemi son gördüğüm yer apartman merdiveni
hacı mustafa’nın torna atölyesinden çıkıyorlar
üç ahşap tabutla, altın david yıldızı parlıyor
özçocuklar metanetle sırtlanmış cenazeleri

gaflet içinde meyhaneye çöktüm
o uğursuz apartmanda yas tutmadım
bilmiyordum bilemezdim ailem tabutlarda
yüzlerini hatırlamıyorum ama sanki
gözlerimi kapatınca bulanık düşler

torna atölyesinde hasta yatıyor annem
canım melez kız kardeşim başında
sürgülerle ilaçlarla çırpınıyor

hâtırasına hiçbir zaman dokunamadım
atölyede babam yok ölüsü boğaz sularında
bir halatla bağlayıp denizde boğuyorlar
yoksul yahudi babamı gömleğiyle

yael ablama çok düşkünüm
tanrı’ya, aşka, arkadaşa
erdemle bakmayı öğretiyor

huysuz kraliçem’le
koruda marş söylüyoruz
güzel günler inancıyla
kim demişti tımarhaneden çıkınca:
“marş söylemeyin, tecavüzler geliyor aklıma”

yuvamı özledim ben, benliğimi
dağları yamaçlarından sarsacak
o mağrur yeşil gözlerimi…

19-28 Eylül 2026, Acıbadem.