ömer burçin özkişi

Sen Büyüttün Bu Kakofoniyi

sen zaten hep değil yeni, yeniden
yalnız/ca yine, yine, yine…
döngüsünü kendin kardın bu çıkmaz sokakların
dönecek yerin yok değil zamanlarda
dayadın sırtını yosunlu tarafına duvarların
sırtını verecek yok insan zamanlarda
bir kurşun bekledin ne klişe!
kör bir kurşun sana çekimli
gözüne kaderini akıtsın diye.

yorgunum diyecek kadar yük taşımadın
sırtını dayadığın kimlik sahibi duvarların
yosunundan yeterince nem kapmadın
daha en yakınının yasını
avuçlarında sımsıkı kavramadın
en sevdiğini toprağa
ellerinle yolculamadın
yoğrulacak kıvamdasın
hala.

mikrofondan duyar gibi sesini
yabancıladın dilinden dökülenleri
zamanla kendinden imtina
zamanla kendine tedirgin
çok sesli bir koronun
kafası güzel şefi gibi
sen büyüttün bu kakofoniyi.

konuşmaktan evla zamanlarda
varsın bir şey anlamasın duvar
yosunlaş temas noktalarına
bir salyangoza öykün mesela
yabanılsın say
dilin ham
geri döneceğin güne değin
susmayı dene biraz.

yeşilçam çiğliğinde bakma aynalara
sana has değil bu melodram
çocuk ne görürse çocukluğunda
onu bagajında taşır
unutma ki artık
çocuk sayılmazsın.

sen çuvaldızı niye hep ötekine
sen iğneden bile imtina
iğneye mesafe
niye?