emrullah şekerci
yaban ulema yaban
bilir köşede sıska gerçekle sıvanmış
sıvanmış gerçeğin de ihtimali maval
engel olduğu uğultu hep köpüren
rum enkaz gelirler dilendiği ulema
cesaret edim işte renk ayırır onları
onlar ki ellerinde cesaretleriyle ölü
sokağın nihayeti savrulur ebeveyne
ebeveyne kural ebeveyn taşır hükme
sözün ateşi birlikte baş yaygara eder
kimsesiz delikanlı unutur niyetinde
başta yırtmış taburu kiminle kardeş
kardeş kuzgun heybede gördüklerin
avurdunda göğsün yoksul sızıyla bir
bir yankı kol kola pür-dikkat neşesi
unuttuğu nefer niyetin yırtılır bu defa
alaca zengin kokusu dipte ve seğrilir
elde işaretler bir noktadan bir noktaya
noktaya keriz kafa ötesinde dolu kalbur
yamalı dürtü içten sezgisi eşiğinde fani
fani ister kıymığı yutar yutmaz enselen
sen gerisin umudunda bir takla attığında
esrik başımız boğulsun akar talihinde iz
reddeder bolluk yeri tadında dipsiz berrak
berrak neşe hapsolacak o tül dolu şirkte
dokunmak örneği bir ötekiyle benzer
benzer ahmak kendin kokusunda zarar
yokluğa aralanır yetişkin beslemesi
sefalet üzre öne düştüğü kılavuz neşe
ararız kapıları ve sürülerinde nöbet
nöbet öğretir ayakbağı lekesinde kan
cenaze görmüş sahibesi çiçeklerde uyan
uyan tohum yiten ezberinde kirli ağzıyla
bıçkın sadık dinler avlusunda ağır habis
asalak tayfın ödenmemiş hakkında yaban
ol dediği sükûn ol dediğinde olsun soysuz
soysuz günah çıkarır sadelikler eşiği tam